دلم پراست.......

 

 

پرپر...........

 

 

انقدرکه گاهی اضافه اش ازچشمانم میچکد......

زیبای من میدانم دوری

خیلی دور

دستم بهت نمیرسد اگر ممکن هست

گهگاهی در مسیر باد باش اینجا همیشه مشامی هست!

که در انتظارش

عمیق تر میکشد تک تک نفس هایش را...!

یادم آمد که به اندازه دشت ...

 

بنویسم که به یادت هستم ...

 

تو ولی دشت تر از دشت که نه ....

 

تو به اندازه دنیا هم نه ....

 

بی نهایت خوبی....!

 

 بــہ بعضیا باید بگــے :

عزیزم تـפ رפی پاهات نمیتـפنــے وایســے ! چــہ برســہ رפ حرفاتـــ !

در پـی نـشـانـی از تـوام

امـا هـیـچـکـس بـه آهـنگ ِ تـو نـیـسـت!

هی غریبه...

رو کسی دست گذاشته ای که همه ی دنیای من است...

بی وجدان آنقدر راحت به او نگو عزیزم!!!

به کودکی گفتند عشق چیست؟گفت:بازی

به نوجوانی گفتند عشق چیست؟گفت:رفیق بازی

به جوانی گفتند عشق چیست؟گفت:پول وثروت

به پیری گفتند عشق چیست؟گفت:عمر

به عاشق گفتند عشق چیست؟چیزی نگفت.

آهی کشید و سخت گریست!!!!!!

ای جهان گر من نمیزادی اجاقت کور بود

من که خود راضی به این خلقت نبودم زور بود

من چه باشم گر نباشم هیچ کس دلتنگ نیست

من بمیرم یا بمانم کاره دنیا لنگ نیست

: امتحان ایین نامه داشتم

سرهنگ پرسید:

دور زدن کجا ممنوعه؟

گفتم تو عالم رفاقت

.....لبخندی زدو گفت پیاده شو قبولی..!

سلامتی همه رفیقام....

اين روزهـا تَلخ مے گذرَد ، בستَمـ مے لـرزَد  

 از تـُوصيفَـش هَمیــــن بَس کِـــــــــــه

نَفس کشيـבنَمـ در ايـن مَرگِــ تـَבريجے

مثل خـُودکُشے استــ بــآ تيـــغ کــُنـــב

نفـس هــایـمْـ ـ تُنـد تنـد مـے زننـد

مـے شنـوـے ؟؟

قـلبَـمــ بـﮧ شُمـاره افـتـادِه !
تــُو ڪِـﮧمـܨتـوانـܨدعــایے کــטּ شمـارشَش مـعکــوس بـاشد .. !!!

دلخور که میشوم بغــــــــض میکنمـــ

 

می آیم پشت صفحه ی مانیتورم کامنت مینویسمـــ

 

صورتـــــــــــــــ ــــــــــــک میگذارمـــــــ

 

صورتکی که میخندد و پشتش قایم میشومــــــــــ

 

که فکر کنی میخندم وبخندیــــــــ!!!

 

اشـــــک هایم می آیند و من مدام با صورتک مجازی ام

 

 

میخنــــــــــــــدمـــــ:-)........................:-(

حواست باشد.....

مجــــازی هستم...

امــــا...

دلمـــــ مجازی نــــیست...

میشکند...

حواست به تایــــپ کردنت باشــد...

عکس تــــو 

حــــــرف تــــــو

ایــــــــن‌جــــــاســــــت؛

همـــــیـــن‌جـــا روبـــرویِ مـــــن

وســـــطِ نــــــگـــــاهِ دلــــتـــنـــگِ مـــــن

درســـت داخـــلِ ایــــن چــهــارگـوشِ شــیــشـه‌ایِ مـهـربـان

ایـــنــه کــــــــه ،

دنـــــیــــایِ مــجـــازی‌ام را 

دوســــــــــت دارم...

به مـــد پوشـــان بگوييد كــــه آخــــريـن مــــــد كفــــن است

 

فشار آرام دستانت را دوست دارم
وقتی که مردانگیت را به رخ انگشتانم می کشی

 

قانعم!!قسمت مردم بودی،قربان دلم بروم که مال مردم خور نیست...

نــه. مـن ديگر عـاشقــت نميـشوم..

اين هر از گـاه عـاشقانـه نوشت هـا هـم تـه مـانده ي همانيست کـه بـه آن

خــَنديدي !

  قــدش بــه

"عشـــــق"

نـمي‌ رسيــد

"غــرور"‌ام

را

زير پا گذاشت تا برسد!!

"تاج  خرسنــدي"

تاج من بـــــر سرم نيست

تاج من بــــــــر قلب من جــــــاي دارد

كه الماس و فيــــــــــروزه آن را نيــــاراسته

و از ديــــــده ها پنهان است

تاج من ، خرسنـــــدي من است

كه به نـــــــدرت پادشاهي را از آن بهره داده انـــــد

 هيچ كس مـــــرا دوست ندارد
هيچ كس به مــــــــن توجه نمي كند
هيچ كس برايــــــــم هلو و گلابي نمي خرد
هيچ كس به من شيرينـــــي و نوشابــــــه نمي دهد
هيچ كس به شوخيـــــــهاي من نمي خنـــــدد
هيچ كس موقع دعـــــوا به من كمك نمي كنـــــد
هيچ کس برايــــم مشق نمي نويسد
هيچ كس دلش برايــــــــم تنگ نمي شود
هيچ كس برايم گريـــــه نمي كند
هيچ كس نمي دانــــــد كه چه بچه خوبي هستم
اگر كسي از من بپـــــــرسد كه بهترين دوستــم كيست
توي چشمش نگاه مي كنـــــم و مي گويم : هيچ كس 
ولي امشب خيلي ترسيــــــــدم
آخه بلند شدم ديــــدم هيچ
بلند صدا كــــردم اما هيــــــچ كس جواب نداد
در تاريكي كه هيـــــــــــچ كس تحمل نمي كنه
بلند شـــدم و به همه جاي خونــــه سر زدم
اما هر جايي كه نـــــگاه كردم يكنفر را ديدم
و آنقدر گشتم كه خستـــــه شدم
حالا كه صبـــــح نزديكه
ترسي نــــــدارم
چون هيچ كس نرفتــــــــه

گاهی فکر می کنـــــم
از بس بی تــــو با تو زنـــــدگی کـــرده ام
از بس تـــو را تنـــــها در خیـــــــالم در بر گرفتـــــه ام و
گیس هایــت را در هم بافتـــــه ام
از بس فقط و فقط در رویـــــــا
چشمهایت را نوشیـــــــده ام و مست
شهر تنت را دوره کــــرده ام که دیــــــگر
حتی اگـــــر خودت بـــا پـــــای خودت هم برگردی
نمی توانتم تو را با خیــــــالت جایگزین کنم
بر نــــگرد
من در حضور غیبـــتت از تــــــو بتی ساختــــــه ام
که روز به روز تراشیــــده تر و زیباتـــر می شود
با آمدنت خودت را در من ویــــــــران نکن
بگذار تنها با خیــــالت زندگی کنم

ریسمان پــــاره را می تـــــــوان دوباره گره زد

دوبــــــاره دوام می آورد 

اما هر چـــــه باشد ریسمــــــان پـــــــاره ای ا ست

شایـــد ما دوباره همدیــــــگر را دیدار کنیـــــم

اما در آنجـــــــا که ترکــــــم کردی 

هر گــــز دوبـــــــاره مرا نـــــخواهی یافت

خدایـــــا 

ای یگانه همدم تنها یـــــی هـــــــای من  : 

قلبی به وسعت دریـاهــــــا بـرای عشق ورزیدن

احساسی بـــــه لطافت گلهــــا بــــرای مهربــــــانــی

فرصتــی بـــــــه روشنــی خورشیــــد بــــــرای عبـادت

دستــــــــــی بــــه ظرافت نسیــــــــــم بــــــرای یـــــــاری

راهی بـــــه زلالــــــی رود بــــرای رسیــــدن بـــه خوبــی ها

ردپایـــــــــــی به سفیــــــدی بــرف بـــرای مانــــــدگاری 

وبارانــــــــــی بــــرای رویــش وانــدیشه های نــــو 

اشکــــــی ازعصـــاره وجـــــود بـــرای آ رامش

و آرامشی برای دستبابی به معنــــای زندگی

عمـــــری بــــــــه بلنــــــدای  آسمـــان 

و آ سمانی بـرای پرواز بـــــه سوی

 قله سعادت را به من ارزانی دار

   آمین  یا رب العا لمین  

دلم تنگ است بــــرای کسی که:  دل تنگ، دلتنگی هایــــــم بود

دلم تنگ است برای کسی کــــــــه : مرحم زخم های کهنـــــــــه ام بود

برای کسی کـــــــه : دلش همانند  دل من بـــــــود

دلم تنگ است برای کسی کـــــــــه:  اشکهایم را می دیـــــــد

برای  جایی امن، که بــــــی کسی هایم را معنا می کرد

دردهایـــــــم را مرحمی بود

دلم تنگ است برای:  دوستیــــــهای ساده وبی آلایش

دلم تنگ است برای دستهای نــــوازشگر

برای روزهایی که دـــــیگر باز نخواهند گشت

دلم تنگ است برای کسانی کـــــــه همه وجودم آغوش گرمشان را می طلبد

ودیگر هرگز حضورشان را احساس نخواهم کــــرد،مگر در رویا

برای لحظه هایی که دیگر تـــــــکرار نخواهند شد

دلم به وسعت دنیـــــــا تنگ است.......

اگر کسی خوبی های تــــو را فراموش کرد،

تو خوب بودن را فرامـــوش نکن . . . !!!

ما چو پیمان بـــا کسی بستیم ، دیـگر نشکنیـــــم

گر همه زهر است چـــون خوردیم ، ساغر نشکنیم

ما درخت افکن نــــــه ایــم ، آنـها گــروهی دیگرنـــد

با وجود صد تبـــــر ، یک شاخ بی بــــر نشکنیـــــم

چـه مهمانـــــان بـــــی دردسری هستند مـــردگان 

نـــه بــــه دستی ظرفــــی را چرک می کنند

نه بــــــه حرفی دلی را آلـــــوده

تنها به شمعی قانـــــع اند

و انــــدکی سکوت.....

تنهایم......اما دلتنگ آغوشی نیستم 

خسته ام......ولی به تکیه گاه نمی اندیشم

چشمهایم تر هستند و قرمز....... ولی رازی ندارم 

چون مدتــهاست دیگر کسی را خیـــــلی دوست ندارم.

مردم از درد و نمی آیی به بالینـــــم هنوز

مرگ خود می‌بینــــم و رویت نمی بینم هنوز

بر لب آمد جـــــــــان و رفتند آشنایـــان از سرم

شمع را نـــــــازم که می گریـــــــد به بالینم هنوز

آرزو مـــــــرد و جوانــــــی رفت و عشق از دل گریخت

غم نمی گـــــــردد جـــــــدا از جـــــان مسکینــــم هنوز

روزگــــــــــاری پا کشیــــــــــد آن تـــــــازه گل از دامنـــــــم

گُل بــــــــــه دامن می فشانـــــــد اشک خونینــــــــم هنــــــوز

گر چه سر تــــــــــا پــــــــای من مشت غبـــــــــاری بیش نیــست

در هوایـــــــــش چــــــــــون نسیم از پـــــــــــای ننشینــــــــــم هنـوز

سیمگــــــــــون شد مــــــــوی و غفلت همچنــــــــــان بر جای مانــــــــد

صبـــــــــــحدم خندید و من در خواب نوشینم هنوز

خصـــــــم را از ساده لوحی دوست پنــدارم رهـی

طفلـــــم و نگشوده چشم مصلحت بینـــــم هنوز

 اَز آدمــــــها بُت نسازیـــــــد...!!! ایــــن خیانت است،

هم به خودتــــان،هم به خودشان!

 خدایی میشونــــــد که،خدایی کردن نمیداننــــــــــد...!

و شما در آخر میشویـــــــــد سر تـــــا پا

کافرِ خدایِ خــــود ساخته

                                                    

تنهایم......اما دلتنگ آغوشی نیستم 

خسته ام......ولی به تکیه گاه نمی اندیشم

چشمهایم تر هستند و قرمز....... ولی رازی ندارم 

چون مدتــهاست دیگر کسی را خیـــــلی دوست ندارم.

درخت دوستی بنـــشان که کـــــام دل به بـــــار آرد

 نهال دشمنی برکن که رنج بی شمار آرد

تا آخر عمــــر
درگيـــــر من خواهي بـود
و تــظاهر مي کني کـــــــه نيستي
مقايسه تــــو را
از پــــــا در خواهد آورد
مـــــــن
مي دانــــــــم بــــــه کجاي قلبت
شليـــــک کرده ام
تـــــو
ديـــــــگر
خوب نـــــــــــخواهي شد

هیسسسسسسسسسس!

این بازی ___________ عادلانه نیست …..

این زندگی همه اش . . . مار بود

پلّه هایش کجـــــاست…

میان آن همه الف و ب و مشق دبستان . . .

آنچه در زندگی واقعیت داشت ، خط فاصله بود . . .